بِسْمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحْمَـٰنِ ٱلرَّحِيمِ
Bismi-llâhi-rrahmâni-rrahîm.
كٓهيعٓصٓ١
Kâf-hâ-yâ-’ayn-sâd.
Kaf, Ha, Ya, Ayn, Sad.
ذِكْرُرَحْمَتِرَبِّكَعَبْدَهُزَكَرِيَّآ٢
Zikru rahmeti rabbike ’abdehû zekeriyyâ.
Bu, Rabbinin kulu Zekeriya'ya olan rahmetini anmadır.
إِذْنَادَىٰرَبَّهُنِدَآءًخَفِيًّا٣
İz nâdâ rabbehû nidâen hafiyyâ.
O Rabbine içinden yalvarmıştı.
قَالَرَبِّإِنِّىوَهَنَٱلْعَظْمُمِنِّىوَٱشْتَعَلَٱلرَّأْسُشَيْبًاوَلَمْأَكُنبِدُعَآئِكَرَبِّشَقِيًّا٤
Kâle rabbi innî vehene-l’azmü minnî veşte’ale-rra'sü şeybev velem eküm bidü’âike rabbi şekiyyâ.
Şöyle demişti: "Rabbim! Gerçekten kemiklerim zayıfladı, saçlarım ağardı. Rabbim! Sana yalvarmakla şimdiye kadar bedbaht olup bir şeyden mahrum kalmadım."
وَإِنِّىخِفْتُٱلْمَوَٰلِىَمِنوَرَآءِىوَكَانَتِٱمْرَأَتِىعَاقِرًافَهَبْلِىمِنلَّدُنكَوَلِيًّا٥
Veinnî hiftü-lmevâliye miv verâî vekâneti-mraetî ’âkiran feheb lî mil ledünke veliyyâ.
Doğrusu, benden sonra yerime geçecek yakınlarımın iyi hareket etmeyeceklerinden korkuyorum. Karım da kısırdır. Katından bana bir oğul bağışla ki, bana ve Yakub oğullarına mirasçı olsun. Rabbim! Onun, rızanı kazanmasını da sağla."
يَرِثُنِىوَيَرِثُمِنْءَالِيَعْقُوبَوَٱجْعَلْهُرَبِّرَضِيًّا٦
Yerisünî veyerisü min âli ya’kûb. vec’alhü rabbi radiyyâ.
Doğrusu, benden sonra yerime geçecek yakınlarımın iyi hareket etmeyeceklerinden korkuyorum. Karım da kısırdır. Katından bana bir oğul bağışla ki, bana ve Yakub oğullarına mirasçı olsun. Rabbim! Onun, rızanı kazanmasını da sağla."
يَـٰزَكَرِيَّآإِنَّانُبَشِّرُكَبِغُلَـٰمٍٱسْمُهُيَحْيَىٰلَمْنَجْعَللَّهُمِنقَبْلُسَمِيًّا٧
Yâ zekeriyyâ innâ nübeşşiruke bigulâmin-smühû yahyâ lem nec’al lehû min kablü semiyyâ.
Allah: "Ey Zekeriya! Sana, Yahya isminde bir oğlanı müjdeliyoruz. Bu adı daha önce kimseye vermemiştik" buyurdu.
قَالَرَبِّأَنَّىٰيَكُونُلِىغُلَـٰمٌوَكَانَتِٱمْرَأَتِىعَاقِرًاوَقَدْبَلَغْتُمِنَٱلْكِبَرِعِتِيًّا٨
Kâle rabbi ennâ yekûnü lî gulâmüv vekâneti-mraetî ’âkirav vekad belagtü mine-lkiberi ’itiyyâ.
Zekeriya: "Rabbim! Karım kısır, ben de son derece kocamışken nasıl oğlum olabilir?" dedi.
قَالَكَذَٰلِكَقَالَرَبُّكَهُوَعَلَىَّهَيِّنٌوَقَدْخَلَقْتُكَمِنقَبْلُوَلَمْتَكُشَيْـًٔا٩
Kâle kezâlik. kâle rabbüke hüve ’aleyye heyyinüv vekad halaktüke min kablü velem tekü şey'â.
Allah: "Rabbin böyle buyurdu; Çünkü bu bana kolaydır, nitekim sen yokken daha önce seni yaratmıştım" dedi.
قَالَرَبِّٱجْعَللِّىٓءَايَةًقَالَءَايَتُكَأَلَّاتُكَلِّمَٱلنَّاسَثَلَـٰثَلَيَالٍسَوِيًّا١٠
Kâle rabbi-c’al lî âyeh. kâle âyetüke ellâ tükellime-nnâse selâse leyâlin seviyyâ.
Zekeriya "Rabbim! Öyleyse bana bir alamet ver" dedi. Allah: "Senin alametin, sağlam ve sıhhatli olduğun halde üç gün üç gece insanlarla konuşamamandır" buyurdu.
فَخَرَجَعَلَىٰقَوْمِهِمِنَٱلْمِحْرَابِفَأَوْحَىٰٓإِلَيْهِمْأَنسَبِّحُوابُكْرَةًوَعَشِيًّا١١
Feharace ’alâ kavmihî mine-lmihrâbi feevhâ ileyhim en sebbihû bükratev ve’aşiyyâ.
Zekeriya bunun üzerine mabedden çıkıp milletine: "Sabah akşam Allah'ı tesbih edin" diye işarette bulundu.
يَـٰيَحْيَىٰخُذِٱلْكِتَـٰبَبِقُوَّةٍوَءَاتَيْنَـٰهُٱلْحُكْمَصَبِيًّا١٢
Yâ yahyâ huzi-lkitâbe bikuvveh. veâteynâhü-lhukme sabiyyâ.
"Ey Yahya! Kitaba kuvvetle sarıl" deyip daha çocukken ona hikmet, katımızdan kalp yumuşaklığı ve safiyet verdik. O, Allah'tan sakınan ve anasına babasına karşı iyi davranan bir kimse idi, baş kaldıran bir zorba değildi.
وَحَنَانًامِّنلَّدُنَّاوَزَكَوٰةًوَكَانَتَقِيًّا١٣
Vehanânem mil ledünnâ vezekâh. vekâne tekiyyâ.
"Ey Yahya! Kitaba kuvvetle sarıl" deyip daha çocukken ona hikmet, katımızdan kalp yumuşaklığı ve safiyet verdik. O, Allah'tan sakınan ve anasına babasına karşı iyi davranan bir kimse idi, baş kaldıran bir zorba değildi.
وَبَرًّابِوَٰلِدَيْهِوَلَمْيَكُنجَبَّارًاعَصِيًّا١٤
Veberram bivâlideyhi velem yekün cebbâran ’asiyyâ.
"Ey Yahya! Kitaba kuvvetle sarıl" deyip daha çocukken ona hikmet, katımızdan kalp yumuşaklığı ve safiyet verdik. O, Allah'tan sakınan ve anasına babasına karşı iyi davranan bir kimse idi, baş kaldıran bir zorba değildi.
وَسَلَـٰمٌعَلَيْهِيَوْمَوُلِدَوَيَوْمَيَمُوتُوَيَوْمَيُبْعَثُحَيًّا١٥
Veselâmün ’aleyhi yevme vulide veyevme yemûtü veyevme yüb’asü hayyâ.
Doğduğu günde, öleceği günde ve dirileceği günde ona selam olsun.
وَٱذْكُرْفِىٱلْكِتَـٰبِمَرْيَمَإِذِٱنتَبَذَتْمِنْأَهْلِهَامَكَانًاشَرْقِيًّا١٦
Vezkür fi-lkitâbi meryem. izi-ntebezet min ehlihâ mekânen şerkiyyâ.
Kitabda Meryem'i de an. O, ailesinden ayrılarak, doğu yönünde bir yere çekilmişti.
فَٱتَّخَذَتْمِندُونِهِمْحِجَابًافَأَرْسَلْنَآإِلَيْهَارُوحَنَافَتَمَثَّلَلَهَابَشَرًاسَوِيًّا١٧
Fettehazet min dûnihim hicâben feerselnâ ileyhâ rûhanâ fetemessele lehâ beşeran seviyyâ.
Sonra, insanlardan gizlenmek için bir perde germişti. Cebrail'i göndermiştik de ona tam bir insan olarak görünmüştü.
قَالَتْإِنِّىٓأَعُوذُبِٱلرَّحْمَـٰنِمِنكَإِنكُنتَتَقِيًّا١٨
Kâlet innî e’ûzü birrahmâni minke in künte tekiyyâ.
Meryem: "Eğer Allah'tan sakınan bir kimse isen, senden Rahman'a sığınırım" dedi.
قَالَإِنَّمَآأَنَارَسُولُرَبِّكِلِأَهَبَلَكِغُلَـٰمًازَكِيًّا١٩
Kâle innemâ ene rasûlü rabbik. liehebe leki gulâmen zekiyyâ.
Cebrail: "Ben temiz bir oğlan bağışlamak için Rabbinin sana gönderdiği elçiden başkası değilim" dedi.
قَالَتْأَنَّىٰيَكُونُلِىغُلَـٰمٌوَلَمْيَمْسَسْنِىبَشَرٌوَلَمْأَكُبَغِيًّا٢٠
Kâlet ennâ yekûnü lî gulâmüv velem yemsesnî beşeruv velem ekü begiyyâ.
Meryem: "Bana bir insan temas etmemişken, ben kötü kadın da olmadığım halde nasıl oğlum olabilir?" dedi.
قَالَكَذَٰلِكِقَالَرَبُّكِهُوَعَلَىَّهَيِّنٌوَلِنَجْعَلَهُٓءَايَةًلِّلنَّاسِوَرَحْمَةًمِّنَّاوَكَانَأَمْرًامَّقْضِيًّا٢١
Kâle kezâlik. kâle rabbüki hüve ’aleyye heyyin. velinec’alehû âyetel linnâsi verahmetem minnâ. vekâne emram makdiyyâ.
Cebrail: "Bu böyledir, çünkü Rabbin, 'Bu bana kolaydır, onu insanlar için bir mucize ve katımızdan da bir rahmet kılacağız; hem bu önceden kararlaştırılmış bir iştir' diyor" dedi.
فَحَمَلَتْهُفَٱنتَبَذَتْبِهِمَكَانًاقَصِيًّا٢٢
Fehamelethü fentebezet bihî mekânen kasiyyâ.
Meryem oğlana gebe kaldı, o haliyle uzak bir yere çekildi.
فَأَجَآءَهَاٱلْمَخَاضُإِلَىٰجِذْعِٱلنَّخْلَةِقَالَتْيَـٰلَيْتَنِىمِتُّقَبْلَهَـٰذَاوَكُنتُنَسْيًامَّنسِيًّا٢٣
Feecâehe-lmehâdu ilâ ciz’i-nnahleh. kâlet yâ leytenî mittü kable hâzâ veküntü nesyem mensiyyâ.
Doğum sancısı onu bir hurma ağacının dibine gitmeğe mecbur etti. "Keşke ben bundan önce ölmüş olsaydım da unutulup gitseydim" dedi.
فَنَادَىٰهَامِنتَحْتِهَآأَلَّاتَحْزَنِىقَدْجَعَلَرَبُّكِتَحْتَكِسَرِيًّا٢٤
Fenâdâhâ min tahtihâ ellâ tahzenî kad ce’ale rabbüki tahteki seriyyâ.
Onun altından bir ses kendisine şöyle seslendi: "Sakın üzülme, Rabbin içinde bulunanı şerefli kılmıştır. Hurma ağacını kendine doğru silkele, üstüne taze hurma dökülsün.
وَهُزِّىٓإِلَيْكِبِجِذْعِٱلنَّخْلَةِتُسَـٰقِطْعَلَيْكِرُطَبًاجَنِيًّا٢٥
Vehüzzî ileyki biciz’i-nnahleti tüsâkit ’aleyki rutaben ceniyyâ.
Onun altından bir ses kendisine şöyle seslendi: "Sakın üzülme, Rabbin içinde bulunanı şerefli kılmıştır. Hurma ağacını kendine doğru silkele, üstüne taze hurma dökülsün.
فَكُلِىوَٱشْرَبِىوَقَرِّىعَيْنًافَإِمَّاتَرَيِنَّمِنَٱلْبَشَرِأَحَدًافَقُولِىٓإِنِّىنَذَرْتُلِلرَّحْمَـٰنِصَوْمًافَلَنْأُكَلِّمَٱلْيَوْمَإِنسِيًّا٢٦
Fekülî veşrabî vekarrî ’aynâ. feimmâ terayinne mine-lbeşeri ehaden fekûlî innî nezertü lirrahmâni savmen felen ükellime-lyevme insiyyâ.
Ye iç, gözün aydın olsun. İnsanlardan birini görecek olursan 'Ben Rahman için oruç adadım, bugün hiçbir insanla konuşmayacağım' de."
فَأَتَتْبِهِقَوْمَهَاتَحْمِلُهُقَالُوايَـٰمَرْيَمُلَقَدْجِئْتِشَيْـًٔافَرِيًّا٢٧
Feetet bihî kavmehâ tahmilüh. kâlû yâ meryemü lekad ci'ti şey'en feriyyâ.
Çocuğu alıp kavmine getirdi, onlar: "Meryem! Utanılacak bir şey yaptın. Ey Harun'un kızkardeşi! Baban kötü bir kimse değildi, annen de iffetsiz değildi" dediler.
يَـٰٓأُخْتَهَـٰرُونَمَاكَانَأَبُوكِٱمْرَأَسَوْءٍوَمَاكَانَتْأُمُّكِبَغِيًّا٢٨
Yâ uhte hârûne mâ kâne ebûki-mrae sev'iv vemâ kânet ümmüki begiyyâ.
Çocuğu alıp kavmine getirdi, onlar: "Meryem! Utanılacak bir şey yaptın. Ey Harun'un kızkardeşi! Baban kötü bir kimse değildi, annen de iffetsiz değildi" dediler.
فَأَشَارَتْإِلَيْهِقَالُواكَيْفَنُكَلِّمُمَنكَانَفِىٱلْمَهْدِصَبِيًّا٢٩
Feeşârat ileyh. kâlû keyfe nükellimü men kâne fi-lmehdi sabiyyâ.
Meryem çocuğu gösterdi. "Biz beşikteki çocukla nasıl konuşabiliriz?" dediler.
قَالَإِنِّىعَبْدُٱللَّهِءَاتَىٰنِىَٱلْكِتَـٰبَوَجَعَلَنِىنَبِيًّا٣٠
Kâle innî ’abdü-llâh. âtâniye-lkitâbe vece’alenî nebiyyâ.
Çocuk: "Ben şüphesiz Allah'ın kuluyum. Bana kitap verdi ve beni peygamber yaptı, nerede olursam olayım beni mübarek kıldı. Yaşadığım müddetçe namaz kılmamı, zekat vermemi ve anneme iyi davranmamı emretti. Beni bedbaht bir zorba kılmadı. Doğduğum günde, öleceğim günde, dirileceğim günde bana selam olsun" dedi.
وَجَعَلَنِىمُبَارَكًاأَيْنَمَاكُنتُوَأَوْصَـٰنِىبِٱلصَّلَوٰةِوَٱلزَّكَوٰةِمَادُمْتُحَيًّا٣١
Vece’alenî mübâraken eyne mâ künt. veevsânî bissalâti vezzekâti mâ dümtü hayyâ.
Çocuk: "Ben şüphesiz Allah'ın kuluyum. Bana kitap verdi ve beni peygamber yaptı, nerede olursam olayım beni mübarek kıldı. Yaşadığım müddetçe namaz kılmamı, zekat vermemi ve anneme iyi davranmamı emretti. Beni bedbaht bir zorba kılmadı. Doğduğum günde, öleceğim günde, dirileceğim günde bana selam olsun" dedi.
وَبَرًّابِوَٰلِدَتِىوَلَمْيَجْعَلْنِىجَبَّارًاشَقِيًّا٣٢
Veberram bivâlidetî. velem yec’alnî cebbâran şekiyyâ.
Çocuk: "Ben şüphesiz Allah'ın kuluyum. Bana kitap verdi ve beni peygamber yaptı, nerede olursam olayım beni mübarek kıldı. Yaşadığım müddetçe namaz kılmamı, zekat vermemi ve anneme iyi davranmamı emretti. Beni bedbaht bir zorba kılmadı. Doğduğum günde, öleceğim günde, dirileceğim günde bana selam olsun" dedi.
وَٱلسَّلَـٰمُعَلَىَّيَوْمَوُلِدتُّوَيَوْمَأَمُوتُوَيَوْمَأُبْعَثُحَيًّا٣٣
Vesselâmü ’aleyye yevme vulittü veyevme emûtü veyevme üb’asü hayyâ.
Çocuk: "Ben şüphesiz Allah'ın kuluyum. Bana kitap verdi ve beni peygamber yaptı, nerede olursam olayım beni mübarek kıldı. Yaşadığım müddetçe namaz kılmamı, zekat vermemi ve anneme iyi davranmamı emretti. Beni bedbaht bir zorba kılmadı. Doğduğum günde, öleceğim günde, dirileceğim günde bana selam olsun" dedi.
ذَٰلِكَعِيسَىٱبْنُمَرْيَمَقَوْلَٱلْحَقِّٱلَّذِىفِيهِيَمْتَرُونَ٣٤
Zâlike ’îse-bnü meryem. kavle-lhakki-llezî fîhi yemterûn.
İşte hakkında şüpheye düştükleri Meryem oğlu İsa gerçek söze göre budur.
مَاكَانَلِلَّهِأَنيَتَّخِذَمِنوَلَدٍسُبْحَـٰنَهُٓإِذَاقَضَىٰٓأَمْرًافَإِنَّمَايَقُولُلَهُكُنفَيَكُونُ٣٥
Mâ kâne lillâhi ey yettehize miv veledin sübhâneh. izâ kadâ emran feinnemâ yekûlü lehû kün feyekûn.
Allah çocuk edinmez, O münezzehtir. Bir işin olmasına hükmederse ona ancak "Ol" der, o da olur.
وَإِنَّٱللَّهَرَبِّىوَرَبُّكُمْفَٱعْبُدُوهُهَـٰذَاصِرَٰطٌمُّسْتَقِيمٌ٣٦
Veinne-llâhe rabbî verabbüküm fa’büdûh. hâzâ sirâtum müstekîm.
"Doğrusu Allah benim de sizin de Rabbinizdir. O'na kulluk edin, bu doğru yoldur."
فَٱخْتَلَفَٱلْأَحْزَابُمِنبَيْنِهِمْفَوَيْلٌلِّلَّذِينَكَفَرُوامِنمَّشْهَدِيَوْمٍعَظِيمٍ٣٧
Fahtelefe-l'ahzâbü mim beynihim. feveylül lillezîne keferû mim meşhedi yevmin ’azîm.
Fırkalar, kendi aralarında anlaşmazlığa düştüler. Vay o büyük günü görecek kafirlerin haline!
أَسْمِعْبِهِمْوَأَبْصِرْيَوْمَيَأْتُونَنَالَـٰكِنِٱلظَّـٰلِمُونَٱلْيَوْمَفِىضَلَـٰلٍمُّبِينٍ٣٨
Esmi’ bihim veebsir yevme ye'tûnenâ lâkini-zzâlimûne-lyevme fî dalâlim mübîn.
Bize geldikleri gün neler görüp neler işitecekler! Ama zalimler bugün apaçık bir sapıklık içindedirler.
وَأَنذِرْهُمْيَوْمَٱلْحَسْرَةِإِذْقُضِىَٱلْأَمْرُوَهُمْفِىغَفْلَةٍوَهُمْلَايُؤْمِنُونَ٣٩
Veenzirhüm yevme-lhasrati iz kudiye-l'emr. vehüm fî gafletiv vehüm lâ yü'minûn.
Hala gaflet içinde bulunanları ve hala inanmayanları işin bitmiş olacağı o hasret günü ile uyar.
إِنَّانَحْنُنَرِثُٱلْأَرْضَوَمَنْعَلَيْهَاوَإِلَيْنَايُرْجَعُونَ٤٠
İnnâ nahnü nerisü-l'arda vemen ’aleyhâ veileynâ yürce’ûn.
Şüphesiz Biz bütün yeryüzüne ve üzerinde bulunanlara varis olacağız. Onlar Bize döneceklerdir.
وَٱذْكُرْفِىٱلْكِتَـٰبِإِبْرَٰهِيمَإِنَّهُكَانَصِدِّيقًانَّبِيًّا٤١
Vezkür fi-lkitâbi ibrâhîm. innehû kâne siddîkan nebiyyâ.
Kitap'da İbrahim'e dair anlattıklarımızı da an, o şüphesiz dosdoğru bir peygamberdi.
إِذْقَالَلِأَبِيهِيَـٰٓأَبَتِلِمَتَعْبُدُمَالَايَسْمَعُوَلَايُبْصِرُوَلَايُغْنِىعَنكَشَيْـًٔا٤٢
İz kâle liebîhi yâ ebeti lime ta’büdü mâ lâ yesme’u velâ yübsiru velâ yugnî ’anke şey'â.
Babasına şöyle demişti: "Babacığım! İşitmeyen, görmeyen ve sana bir faydası olmayan şeylere niçin tapıyorsun?"
يَـٰٓأَبَتِإِنِّىقَدْجَآءَنِىمِنَٱلْعِلْمِمَالَمْيَأْتِكَفَٱتَّبِعْنِىٓأَهْدِكَصِرَٰطًاسَوِيًّا٤٣
Yâ ebeti innî kad câenî mine-l’ilmi mâ lem ye'tike fettebi’nî ehdike sirâtan seviyyâ.
"Babacığım! Doğrusu sana gelmeyen bir ilim bana geldi. Bana uy, seni doğru yola eriştireyim."
يَـٰٓأَبَتِلَاتَعْبُدِٱلشَّيْطَـٰنَإِنَّٱلشَّيْطَـٰنَكَانَلِلرَّحْمَـٰنِعَصِيًّا٤٤
Yâ ebeti lâ ta’büdi-şşeytân. inne-şşeytâne kâne lirrahmâni ’asiyyâ.
"Babacığım! Şeytana tapma, çünkü şeytan Rahman'a baş kaldırmıştır"
يَـٰٓأَبَتِإِنِّىٓأَخَافُأَنيَمَسَّكَعَذَابٌمِّنَٱلرَّحْمَـٰنِفَتَكُونَلِلشَّيْطَـٰنِوَلِيًّا٤٥
Yâ ebeti innî ehâfü ey yemesseke ’azâbüm mine-rrahmâni fetekûne lişşeytâni veliyyâ.
"Babacığım! Doğrusu sana Rahman katından bir azabın gelmesinden korkuyorum ki böylece şeytanın dostu olarak kalırsın."
قَالَأَرَاغِبٌأَنتَعَنْءَالِهَتِىيَـٰٓإِبْرَٰهِيمُلَئِنلَّمْتَنتَهِلَأَرْجُمَنَّكَوَٱهْجُرْنِىمَلِيًّا٤٦
Kâle erâgibün ente ’an âlihetî yâ ibrâhîm. leil lem tentehi leercümenneke vehcürnî meliyyâ.
Babası: "Ey İbrahim! Sen benim tanrılarımdan yüz çevirmek mi istiyorsun? Bundan vazgeçmezsen mutlaka seni taşlarım; uzun bir süre benden uzaklaş git." dedi.
قَالَسَلَـٰمٌعَلَيْكَسَأَسْتَغْفِرُلَكَرَبِّىٓإِنَّهُكَانَبِىحَفِيًّا٤٧
Kâle selâmün ’aleyk. seestagfiru leke rabbî. innehû kâne bî hafiyyâ.
İbrahim şöyle cevap verdi: "Sana selam olsun. Senin için Rabbim'den mağfiret dileyeceğim, çünkü O, bana karşı çok lütufkardır."
وَأَعْتَزِلُكُمْوَمَاتَدْعُونَمِندُونِٱللَّهِوَأَدْعُوارَبِّىعَسَىٰٓأَلَّآأَكُونَبِدُعَآءِرَبِّىشَقِيًّا٤٨
Vea’tezilüküm vemâ ted’ûne min dûni-llâhi veed’û rabbî. ’asâ ellâ ekûne bidü’âi rabbî şekiyyâ.
"Sizi Allah'tan başka taptıklarınızla bırakıp çekilir, Rabbime yalvarırım. Rabbime yalvarışımda mahrum kalmayacağımı umarım."
فَلَمَّاٱعْتَزَلَهُمْوَمَايَعْبُدُونَمِندُونِٱللَّهِوَهَبْنَالَهُٓإِسْحَـٰقَوَيَعْقُوبَوَكُلًّاجَعَلْنَانَبِيًّا٤٩
Felemme-’tezelehüm vemâ ya’büdûne min dûni-llâhi vehebnâ lehû ishâka veya’kûb. veküllen ce’alnâ nebiyyâ.
İbrahim onları Allah'tan başka taptıklarıyla başbaşa bırakıp çekilince ona İshak ve Yakub'u bahşettik ve her birini peygamber yaptık.
وَوَهَبْنَالَهُممِّنرَّحْمَتِنَاوَجَعَلْنَالَهُمْلِسَانَصِدْقٍعَلِيًّا٥٠
Vevehebnâ lehüm mir rahmetinâ vece’alnâ lehüm lisâne sidkin ’aliyyâ.
Onlara rahmetimizden bağışta bulunduk. Onların her dilde üstün şekilde anılmalarını sağladık.
وَٱذْكُرْفِىٱلْكِتَـٰبِمُوسَىٰٓإِنَّهُكَانَمُخْلَصًاوَكَانَرَسُولًانَّبِيًّا٥١
Vezkür fi-lkitâbi mûsâ. innehû kâne muhlesav vekâne rasûlen nebiyyâ.
Kitap'da Musa'ya dair anlattıklarımızı da an. O seçkin kılınmış bir insan, tarafımızdan gönderilmiş bir peygamberdi.
وَنَـٰدَيْنَـٰهُمِنجَانِبِٱلطُّورِٱلْأَيْمَنِوَقَرَّبْنَـٰهُنَجِيًّا٥٢
Venâdeynâhü min cânibi-ttûri-l'eymeni vekarrabnâhü neciyyâ.
Ona Tur'un sağ yanından seslenmiş ve konuşmak için onu yaklaştırmıştık.
وَوَهَبْنَالَهُمِنرَّحْمَتِنَآأَخَاهُهَـٰرُونَنَبِيًّا٥٣
Vevehebnâ lehû mir rahmetinâ ehâhü hârûne nebiyyâ.
Rahmetimizden, kardeşi Harun'u bir peygamber olarak ona bağışladık.
وَٱذْكُرْفِىٱلْكِتَـٰبِإِسْمَـٰعِيلَإِنَّهُكَانَصَادِقَٱلْوَعْدِوَكَانَرَسُولًانَّبِيًّا٥٤
Vezkür fi-lkitâbi ismâ’îl. innehû kâne sâdika-lva’di vekâne rasûlen nebiyyâ.
Kitap'da İsmail'e dair anlattıklarımızı da an. Çünkü o sözünde doğru bir kimse idi, tarafımızdan gönderilmiş bir peygamberdi.
وَكَانَيَأْمُرُأَهْلَهُبِٱلصَّلَوٰةِوَٱلزَّكَوٰةِوَكَانَعِندَرَبِّهِمَرْضِيًّا٥٥
Vekâne ye'müru ehlehû bissalâti vezzekâh. vekâne ’inde rabbihî merdiyyâ.
Çevresinde bulunanlara namaz kılmalarını, zekat vermelerini emrederdi. Rabbinin katında hoşnutluğa ermişti.
وَٱذْكُرْفِىٱلْكِتَـٰبِإِدْرِيسَإِنَّهُكَانَصِدِّيقًانَّبِيًّا٥٦
Vezkür fi-lkitâbi idrîs. innehû kâne siddîkan nebiyyâ.
Kitap'da İdris'i de zikret, çünkü o dosdoğru bir peygamberdi.
وَرَفَعْنَـٰهُمَكَانًاعَلِيًّا٥٧
Verafa’nâhü mekânen ’aliyyâ.
Biz onu yüce bir yere yükselttik.
أُولَـٰٓئِكَٱلَّذِينَأَنْعَمَٱللَّهُعَلَيْهِممِّنَٱلنَّبِيِّـنَمِنذُرِّيَّةِءَادَمَوَمِمَّنْحَمَلْنَامَعَنُوحٍوَمِنذُرِّيَّةِإِبْرَٰهِيمَوَإِسْرَٰٓءِيلَوَمِمَّنْهَدَيْنَاوَٱجْتَبَيْنَآإِذَاتُتْلَىٰعَلَيْهِمْءَايَـٰتُٱلرَّحْمَـٰنِخَرُّواسُجَّدًاوَبُكِيًّا٥٨
Ülâike-llezîne en’ame-llâhü ’aleyhim mine-nnebiyyîne min zürriyyeti âdeme vemimmen hamelnâ me’a nûh. vemin zürriyyeti ibrâhîme veisrâîle vemimmen hedeynâ vectebeynâ. izâ tütlâ ’aleyhim âyâtü-rrahmâni harrû süccedev vebükiyyâ.
İşte bunlar Allah'ın kendilerine nimetler sunduğu peygamberler; Adem'in soyundan, Nuh ile beraber taşıdıklarımızdan; İbrahim ve İsmail'in neslinden ve doğru yola erdirdiğimizden, seçip beğendiklerimizdendirler. Rahman'ın ayetleri onlara okunduğu zaman ağlayarak secdeye kapanırlardı.
فَخَلَفَمِنبَعْدِهِمْخَلْفٌأَضَاعُواٱلصَّلَوٰةَوَٱتَّبَعُواٱلشَّهَوَٰتِفَسَوْفَيَلْقَوْنَغَيًّا٥٩
Fehalefe mim ba’dihim halfün edâ’u-ssalâte vettebe’ü-şşehevâti fesevfe yelkavne gayyâ.
Onların ardından, namazı bırakan, şehvetlerine uyan bir nesil geldi. İşte bunlar azgınlıklarının karşılığını göreceklerdir.
إِلَّامَنتَابَوَءَامَنَوَعَمِلَصَـٰلِحًافَأُولَـٰٓئِكَيَدْخُلُونَٱلْجَنَّةَوَلَايُظْلَمُونَشَيْـًٔا٦٠
İllâ men tâbe veâmene ve’amile sâlihan feülâike yedhulûne-lcennete velâ yuzlemûne şey'â.
Ancak tevbe eden, inanıp yararlı iş yapanlar bunun dışındadır. Bunlar hiçbir haksızlığa uğratılmadan, Rahman'ın kullarına gaybde vadettiği cennete, Adn cennetlerine gireceklerdir. Şüphesiz, O'nun sözü yerini bulacaktır.
جَنَّـٰتِعَدْنٍٱلَّتِىوَعَدَٱلرَّحْمَـٰنُعِبَادَهُبِٱلْغَيْبِإِنَّهُكَانَوَعْدُهُمَأْتِيًّا٦١
Cennâti ’adnini-lletî ve’ade-rrahmânü ’ibâdehû bilgayb. innehû kâne va’dühû me'tiyyâ.
Ancak tevbe eden, inanıp yararlı iş yapanlar bunun dışındadır. Bunlar hiçbir haksızlığa uğratılmadan, Rahman'ın kullarına gaybde vadettiği cennete, Adn cennetlerine gireceklerdir. Şüphesiz, O'nun sözü yerini bulacaktır.
لَّايَسْمَعُونَفِيهَالَغْوًاإِلَّاسَلَـٰمًاوَلَهُمْرِزْقُهُمْفِيهَابُكْرَةًوَعَشِيًّا٦٢
Lâ yesme’ûne fîhâ lagven illâ selâmâ. velehüm rizkuhüm fîhâ bükratev ve’aşiyyâ.
Orada boş sözler değil sadece esenlik veren sözler işitirler. Orada rızıklarını sabah akşam hazır bulurlar.
تِلْكَٱلْجَنَّةُٱلَّتِىنُورِثُمِنْعِبَادِنَامَنكَانَتَقِيًّا٦٣
Tilke-lcennetü-lletî nûrisü min ’ibâdinâ men kâne tekiyyâ.
Kullarımızdan Allah'a karşı gelmekten sakınanları mirasçı kılacağımız Cennet işte budur.
وَمَانَتَنَزَّلُإِلَّابِأَمْرِرَبِّكَلَهُمَابَيْنَأَيْدِينَاوَمَاخَلْفَنَاوَمَابَيْنَذَٰلِكَوَمَاكَانَرَبُّكَنَسِيًّا٦٤
Vemâ netenezzelü illâ biemri rabbik. lehû mâ beyne eydînâ vemâ halfenâ vemâ beyne zâlik. vemâ kâne rabbüke nesiyyâ.
Cebrail: "Biz ancak Rabbinin buyruğu ile ineriz, geçmişimizi geleceğimizi ve ikisinin arasındakileri bilmek O'na mahsustur. Rabbin unutkan değildir."
رَّبُّٱلسَّمَـٰوَٰتِوَٱلْأَرْضِوَمَابَيْنَهُمَافَٱعْبُدْهُوَٱصْطَبِرْلِعِبَـٰدَتِهِهَلْتَعْلَمُلَهُسَمِيًّا٦٥
Rabbü-ssemâvâti vel'ardi vemâ beynehümâ fa’büdhü vastabir li’ibâdetih. hel ta’lemü lehû semiyyâ.
O, göklerin, yerin ve ikisi arasında bulunanların Rabbidir. Öyleyse Ona ibadette sabırlı ol. Hiç O'na benzeyen bir şey bilir misin?
وَيَقُولُٱلْإِنسَـٰنُأَءِذَامَامِتُّلَسَوْفَأُخْرَجُحَيًّا٦٦
Veyekûlü-l'insânü eizâ mâ mittü lesevfe uhracü hayyâ.
İnsan: "Ben öldüğümde mi diriltileceğim?" der.
أَوَلَايَذْكُرُٱلْإِنسَـٰنُأَنَّاخَلَقْنَـٰهُمِنقَبْلُوَلَمْيَكُشَيْـًٔا٦٧
Evelâ yezküru-l'insânü ennâ halaknâhü min kablü velem yekü şey'â.
Bu insan kendisi önceden bir şey değilken onu yaratmış olduğumuzu hatırlamaz mi?
فَوَرَبِّكَلَنَحْشُرَنَّهُمْوَٱلشَّيَـٰطِينَثُمَّلَنُحْضِرَنَّهُمْحَوْلَجَهَنَّمَجِثِيًّا٦٨
Feverabbike lenahşürannehüm veşşeyâtîne sümme lenuhdirannehüm havle cehenneme cisiyyâ.
Rabbine and olsun ki Biz onları mutlaka uydukları şeytanlarla beraber haşredeceğiz. Sonra cehennemin yanında diz çöktürerek hazır bulunduracağız.
ثُمَّلَنَنزِعَنَّمِنكُلِّشِيعَةٍأَيُّهُمْأَشَدُّعَلَىٱلرَّحْمَـٰنِعِتِيًّا٦٩
Sümme lenenzi’anne min külli şî’atin eyyühüm eşeddü ’ale-rrahmâni ’itiyyâ.
Sonra her toplumdan Rahman'a en çok kimin baş kaldırdığını ortaya koyacağız.
ثُمَّلَنَحْنُأَعْلَمُبِٱلَّذِينَهُمْأَوْلَىٰبِهَاصِلِيًّا٧٠
Sümme lenahnü a’lemü billezîne hüm evlâ bihâ siliyyâ.
Cehenneme girmeye en layık olanları Biz biliriz.
وَإِنمِّنكُمْإِلَّاوَارِدُهَاكَانَعَلَىٰرَبِّكَحَتْمًامَّقْضِيًّا٧١
Veim minküm illâ vâridühâ. kâne ’alâ rabbike hatmem makdiyyâ.
Sizden cehenneme uğramayacak yoktur. Bu, Rabbinin yapmayı üzerine aldığı kesinleşmiş bir hükümdür.
ثُمَّنُنَجِّىٱلَّذِينَٱتَّقَواوَّنَذَرُٱلظَّـٰلِمِينَفِيهَاجِثِيًّا٧٢
Sümme nünecci-llezîne-ttekav venezeru-zzâlimîne fîhâ cisiyyâ.
Sonra Biz Allah'a karşı gelmekten sakınmış olanları kurtarır, zalimleri de orada diz üstü çökmüş olarak bırakırız.
وَإِذَاتُتْلَىٰعَلَيْهِمْءَايَـٰتُنَابَيِّنَـٰتٍقَالَٱلَّذِينَكَفَرُوالِلَّذِينَءَامَنُوٓاأَىُّٱلْفَرِيقَيْنِخَيْرٌمَّقَامًاوَأَحْسَنُنَدِيًّا٧٣
Veizâ tütlâ ’aleyhim âyâtünâ beyyinâtin kâle-llezîne keferû lillezîne âmenû eyyü-lferîkayni hayrum mekâmev veahsenü nediyyâ.
Ayetlerimiz kendilerine apaçık okunduğu zaman inkar edenler inananlara: "Bu iki takımın hangisinin makamı daha iyi ve yeri daha güzeldir?" derler.
وَكَمْأَهْلَكْنَاقَبْلَهُممِّنقَرْنٍهُمْأَحْسَنُأَثَـٰثًاوَرِءْيًا٧٤
Vekem ehleknâ kablehüm min karnin hüm ahsenü esâsev veri'yâ.
Onlardan önce nice nesilleri yok ettik ki, onlar varlıkça ve gösterişçe bunlardan daha üstündüler.
قُلْمَنكَانَفِىٱلضَّلَـٰلَةِفَلْيَمْدُدْلَهُٱلرَّحْمَـٰنُمَدًّاحَتَّىٰٓإِذَارَأَوْامَايُوعَدُونَإِمَّاٱلْعَذَابَوَإِمَّاٱلسَّاعَةَفَسَيَعْلَمُونَمَنْهُوَشَرٌّمَّكَانًاوَأَضْعَفُجُندًا٧٥
Kul men kâne fi-ddalâleti felyemdüd lehü-rrahmânü meddâ. hattâ izâ raev mâ yû’adûne imme-l’azâbe veimme-ssâ’ah. feseya’lemûne men hüve şerrum mekânev vead’afü cündâ.
De ki: "Sapıklıkta olanı Rahman ne kadar ertelese bile, sonunda tehdit edildikleri azabı ya da kıyamet gününü gördükleri zaman onlar kimin yerinin daha kötü ve taraftarlarının daha güçsüz olduğunu bilecektir."
وَيَزِيدُٱللَّهُٱلَّذِينَٱهْتَدَوْاهُدًىوَٱلْبَـٰقِيَـٰتُٱلصَّـٰلِحَـٰتُخَيْرٌعِندَرَبِّكَثَوَابًاوَخَيْرٌمَّرَدًّا٧٦
Veyezîdü-llâhü-llezîne-htedev hüden. velbâkiyâtu-ssâlihâtü hayrun ’inde rabbike sevâbev vehayrum meraddâ.
Allah doğru yolda olanların doğruluğunu artırır. Baki kalacak yararlı işler Rabbinin katında sevap olarak da daha iyidir, sonuç olarak da daha iyidir.
أَفَرَءَيْتَٱلَّذِىكَفَرَبِـَٔايَـٰتِنَاوَقَالَلَأُوتَيَنَّمَالًاوَوَلَدًا٧٧
Eferaeyte-llezî kefera biâyâtinâ vekâle leûteyenne mâlev veveledâ.
Ayetlerimizi inkar eden ve "bana elbette mal ve çocuk verilecektir" diyeni gördün mu?
أَطَّلَعَٱلْغَيْبَأَمِٱتَّخَذَعِندَٱلرَّحْمَـٰنِعَهْدًا٧٨
Ettale’a-lgaybe emi-ttehaze ’inde-rrahmâni ’ahdâ.
O görülmeyeni mi biliyor, yoksa Rahman katından bir söz mü almıştır?
كَلَّاسَنَكْتُبُمَايَقُولُوَنَمُدُّلَهُمِنَٱلْعَذَابِمَدًّا٧٩
Kellâ. senektübü mâ yekûlü venemüddü lehû mine-l’azâbi meddâ.
Hayır, söylediğini yazacağız ve onun azabını uzattıkça uzatacağız.
وَنَرِثُهُمَايَقُولُوَيَأْتِينَافَرْدًا٨٠
Venerisühû mâ yekûlü veye'tînâ ferdâ.
Bahsettikleri şeyler Bize kalacaktır, kendisi Bize tek olarak gelecektir.
وَٱتَّخَذُوامِندُونِٱللَّهِءَالِهَةًلِّيَكُونُوالَهُمْعِزًّا٨١
Vettehazû min dûni-llâhi âlihetel liyekûnû lehüm ’izzâ.
Onlar kendilerine kuvvet ve şeref kazandırsın diye, Allah'ı bırakarak tanrılar edindiler.
كَلَّاسَيَكْفُرُونَبِعِبَادَتِهِمْوَيَكُونُونَعَلَيْهِمْضِدًّا٨٢
Kellâ. seyekfürûne bi’ibâdetihim veyekûnûne ’aleyhim diddâ.
Hayır, tanrıları kendilerinin ibadetlerini inkar edecekler ve onlara düşman olacaklardır.
أَلَمْتَرَأَنَّآأَرْسَلْنَاٱلشَّيَـٰطِينَعَلَىٱلْكَـٰفِرِينَتَؤُزُّهُمْأَزًّا٨٣
Elem tera ennâ erselne-şşeyâtîne ’ale-lkâfirîne teüzzühüm ezzâ.
Kafirlerin üzerine onları kışkırtan şeytanlar gönderdiğimizi bilmiyor musun?
فَلَاتَعْجَلْعَلَيْهِمْإِنَّمَانَعُدُّلَهُمْعَدًّا٨٤
Felâ ta’cel ’aleyhim. innemâ ne’uddü lehüm ’addâ.
Öyleyse onların acele yok olmalarını isteme. Biz onların günlerini saydıkça sayıyoruz.
يَوْمَنَحْشُرُٱلْمُتَّقِينَإِلَىٱلرَّحْمَـٰنِوَفْدًا٨٥
Yevme nahşüru-lmüttekîne ile-rrahmâni vefdâ.
sakınanları o gün Rahman'ın huzurunda O'na gelmiş konuklar olarak toplarız, suçluları suya götürür gibi cehenneme süreriz.
وَنَسُوقُٱلْمُجْرِمِينَإِلَىٰجَهَنَّمَوِرْدًا٨٦
Venesûku-lmücrimîne ilâ cehenneme virdâ.
sakınanları o gün Rahman'ın huzurunda O'na gelmiş konuklar olarak toplarız, suçluları suya götürür gibi cehenneme süreriz.
لَّايَمْلِكُونَٱلشَّفَـٰعَةَإِلَّامَنِٱتَّخَذَعِندَٱلرَّحْمَـٰنِعَهْدًا٨٧
Lâ yemlikûne-şşefâ’ate illâ meni-ttehaze ’inde-rrahmâni ’ahdâ.
Rahman'ın katında bir ahd almış olandan başkası asla şefaatte bulunamıyacaktır.
وَقَالُواٱتَّخَذَٱلرَّحْمَـٰنُوَلَدًا٨٨
Vekâlü-ttehaze-rrahmânü veledâ.
Bazı kimseler: "Rahman çocuk edindi" dediler
لَّقَدْجِئْتُمْشَيْـًٔاإِدًّا٨٩
Lekad ci'tüm şey'en iddâ.
And olsun ki, ortaya pek kötü bir şey attınız.
تَكَادُٱلسَّمَـٰوَٰتُيَتَفَطَّرْنَمِنْهُوَتَنشَقُّٱلْأَرْضُوَتَخِرُّٱلْجِبَالُهَدًّا٩٠
Tekâdü-ssemâvâtü yetefettarne minhü vetenşekku-l'ardu vetehirru-lcibâlü heddâ.
Rahman'a çocuk isnat etmelerinden ötürü neredeyse gökler parçalanacak, yer yarılacak, dağlar göçecekti.
أَندَعَوْالِلرَّحْمَـٰنِوَلَدًا٩١
En de’av lirrahmâni veledâ.
Rahman'a çocuk isnat etmelerinden ötürü neredeyse gökler parçalanacak, yer yarılacak, dağlar göçecekti.
وَمَايَنبَغِىلِلرَّحْمَـٰنِأَنيَتَّخِذَوَلَدًا٩٢
Vemâ yembegî lirrahmâni ey yettehize veledâ.
Oysa Rahman'a çocuk edinmek yaraşmaz, çünkü göklerde ve yerde olan her şey Rahman'a baş eğmiş kul olarak gelecektir.
إِنكُلُّمَنفِىٱلسَّمَـٰوَٰتِوَٱلْأَرْضِإِلَّآءَاتِىٱلرَّحْمَـٰنِعَبْدًا٩٣
İn küllü men fi-ssemâvâti vel'ardi illâ âti-rrahmâni ’abdâ.
Oysa Rahman'a çocuk edinmek yaraşmaz, çünkü göklerde ve yerde olan her şey Rahman'a baş eğmiş kul olarak gelecektir.
لَّقَدْأَحْصَىٰهُمْوَعَدَّهُمْعَدًّا٩٤
Lekad ahsâhüm ve’addehüm ’addâ.
And olsun ki onların adedini bilmiş ve teker teker saymıştır.
وَكُلُّهُمْءَاتِيهِيَوْمَٱلْقِيَـٰمَةِفَرْدًا٩٥
Veküllühüm âtîhi yevme-lkiyâmeti ferdâ.
Kıyamet günü hepsi O'na tek olarak gelecektir.
إِنَّٱلَّذِينَءَامَنُواوَعَمِلُواٱلصَّـٰلِحَـٰتِسَيَجْعَلُلَهُمُٱلرَّحْمَـٰنُوُدًّا٩٦
İnne-llezîne âmenû ve’amilu-ssâlihâti seyec’alü lehümü-rrahmânü vuddâ.
İnanıp yararlı iş işleyenleri Rahman sevgili kılacaktır.
فَإِنَّمَايَسَّرْنَـٰهُبِلِسَانِكَلِتُبَشِّرَبِهِٱلْمُتَّقِينَوَتُنذِرَبِهِقَوْمًالُّدًّا٩٧
Feinnemâ yessernâhü bilisânike litübeşşira bihi-lmüttekîne vetünzira bihî kavmel lüddâ.
Biz Kuran'ı Allah'a karşı gelmekten sakınanları müjdelemen ve inatçı milleti uyarman için senin dilinde indirerek kolaylaştırdık.
وَكَمْأَهْلَكْنَاقَبْلَهُممِّنقَرْنٍهَلْتُحِسُّمِنْهُممِّنْأَحَدٍأَوْتَسْمَعُلَهُمْرِكْزًا٩٨
Vekem ehleknâ kablehüm min karn. hel tühissü minhüm min ehadin ev tesme’u lehüm rikzâ.
Onlardan önce nice nesilleri yok ettik, şimdi onlardan hiçbirini duyuyor veya bir ses işitiyor musun?
