بِسْمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحْمَـٰنِ ٱلرَّحِيمِ
Bismi-llâhi-rrahmâni-rrahîm.
يسٓ١
Yâ-sîn.
Ya, Sin.
وَٱلْقُرْءَانِٱلْحَكِيمِ٢
Velkur'âni-lhakîm.
Kuran'ı Hakim'e and olsun ki, sen doğru yol üzere gönderilmiş peygamberlerdensin.
إِنَّكَلَمِنَٱلْمُرْسَلِينَ٣
İnneke lemine-lmürselîn.
Kuran'ı Hakim'e and olsun ki, sen doğru yol üzere gönderilmiş peygamberlerdensin.
عَلَىٰصِرَٰطٍمُّسْتَقِيمٍ٤
’alâ sirâtim müstekîm.
Kuran'ı Hakim'e and olsun ki, sen doğru yol üzere gönderilmiş peygamberlerdensin.
تَنزِيلَٱلْعَزِيزِٱلرَّحِيمِ٥
Tenzîle-l’azîzi-rrahîm.
Bu, babaları uyarılmadığından gafil kalmış bir milleti uyarman için güçlü ve merhametli olan Allah'ın indirdiği Kuran'dır.
لِتُنذِرَقَوْمًامَّآأُنذِرَءَابَآؤُهُمْفَهُمْغَـٰفِلُونَ٦
Litünzira kavmem mâ ünzira âbâühüm fehüm gâfilûn.
Bu, babaları uyarılmadığından gafil kalmış bir milleti uyarman için güçlü ve merhametli olan Allah'ın indirdiği Kuran'dır.
لَقَدْحَقَّٱلْقَوْلُعَلَىٰٓأَكْثَرِهِمْفَهُمْلَايُؤْمِنُونَ٧
Lekad hakka-lkavlü ’alâ ekserihim fehüm lâ yü'minûn.
And olsun ki, hüküm çoğunun aleyhine gerçekleşmiştir, bunun için artık inanmazlar.
إِنَّاجَعَلْنَافِىٓأَعْنَـٰقِهِمْأَغْلَـٰلًافَهِىَإِلَىٱلْأَذْقَانِفَهُممُّقْمَحُونَ٨
İnnâ ce’alnâ fî a’nâkihim aglâlen fehiye ile-l'ezkâni fehüm mukmehûn.
Boyunlarına, çenelerine kadar varan demir halkalar geçirmişizdir, bunun için başları yukarı kalkıktır.
وَجَعَلْنَامِنبَيْنِأَيْدِيهِمْسَدًّاوَمِنْخَلْفِهِمْسَدًّافَأَغْشَيْنَـٰهُمْفَهُمْلَايُبْصِرُونَ٩
Vece’alnâ mim beyni eydîhim seddev vemin halfihim sedden feagşeynâhüm fehüm lâ yübsirûn.
Önlerine ve arkalarına sed çekmişizdir. Gözlerini perdelediğimizden artık göremezler.
وَسَوَآءٌعَلَيْهِمْءَأَنذَرْتَهُمْأَمْلَمْتُنذِرْهُمْلَايُؤْمِنُونَ١٠
Vesevâün ’aleyhim eenzertehüm em lem tünzirhüm lâ yü'minûn.
Onları uyarsan da uyarmasan da birdir, inanmazlar.
إِنَّمَاتُنذِرُمَنِٱتَّبَعَٱلذِّكْرَوَخَشِىَٱلرَّحْمَـٰنَبِٱلْغَيْبِفَبَشِّرْهُبِمَغْفِرَةٍوَأَجْرٍكَرِيمٍ١١
İnnemâ tünziru meni-ttebe’a-zzikra vehaşiye-rrahmâne bilgayb. febeşşirhü bimagfirativ veecrin kerîm.
Sen ancak, Kuran'a uyan ve görmediği halde Rahman'dan korkan kimseyi uyarabilirsin. Artık o kimseyi, bağışlanma ve cömertçe verilecek bir ecirle müjdele.
إِنَّانَحْنُنُحْىِٱلْمَوْتَىٰوَنَكْتُبُمَاقَدَّمُواوَءَاثَـٰرَهُمْوَكُلَّشَىْءٍأَحْصَيْنَـٰهُفِىٓإِمَامٍمُّبِينٍ١٢
İnnâ nahnü nuhyi-lmevtâ venektübü mâ kaddemû veâsârahüm. vekülle şey'in ahsaynâhü fî imâmim mübîn.
Şüphesiz ölüleri dirilten, işlediklerini ve eserlerini yazan Biziz; herşeyi, apaçık bir kitabda saymışızdır.
وَٱضْرِبْلَهُممَّثَلًاأَصْحَـٰبَٱلْقَرْيَةِإِذْجَآءَهَاٱلْمُرْسَلُونَ١٣
Vadrib lehüm meselen ashâbe-lkaryeh. iz câehe-lmürselûn.
İnsanlara, halkına elçiler gelen şehri mesel olarak anlat:
إِذْأَرْسَلْنَآإِلَيْهِمُٱثْنَيْنِفَكَذَّبُوهُمَافَعَزَّزْنَابِثَالِثٍفَقَالُوٓاإِنَّآإِلَيْكُممُّرْسَلُونَ١٤
İz erselnâ ileyhimü-sneyni fekezzebûhümâ fe’azzeznâ bisâlisin fekâlû innâ ileyküm mürselûn.
Onlara iki elçi göndermiştik; onu yalanladıkları için üçüncü biriyle desteklemiştik. Onlar: "Biz size gönderildik" demişlerdi.
قَالُوامَآأَنتُمْإِلَّابَشَرٌمِّثْلُنَاوَمَآأَنزَلَٱلرَّحْمَـٰنُمِنشَىْءٍإِنْأَنتُمْإِلَّاتَكْذِبُونَ١٥
Kâlû mâ entüm illâ beşerum mislünâ vemâ enzele-rrahmânü min şey'in in entüm illâ tekzibûn.
"Siz de ancak bizim gibi birer insansınız. Rahman da bir şey indirmemiştir. Sadece yalan söylüyorsunuz" dediler.
قَالُوارَبُّنَايَعْلَمُإِنَّآإِلَيْكُمْلَمُرْسَلُونَ١٦
Kâlû rabbünâ ya’lemü innâ ileyküm lemürselûn.
Elçiler: "Doğrusu Rabbimiz bizim size gönderildiğimizi bilir; bize düşen ancak apaçık tebliğdir" demişlerdi.
وَمَاعَلَيْنَآإِلَّاٱلْبَلَـٰغُٱلْمُبِينُ١٧
Vemâ ’aleynâ ille-lbelâgu-lmübîn.
Elçiler: "Doğrusu Rabbimiz bizim size gönderildiğimizi bilir; bize düşen ancak apaçık tebliğdir" demişlerdi.
قَالُوٓاإِنَّاتَطَيَّرْنَابِكُمْلَئِنلَّمْتَنتَهُوالَنَرْجُمَنَّكُمْوَلَيَمَسَّنَّكُممِّنَّاعَذَابٌأَلِيمٌ١٨
Kâlû innâ tetayyernâ biküm. leil lem tentehû lenercümenneküm veleyemessenneküm minnâ ’azâbün elîm.
"Doğrusu sizin yüzünüzden uğursuzluğa uğradık; vazgeçmezseniz and olsun ki sizi taşlayacağız ve bizden size can yakıcı bir azap dokunacaktır" dediler.
قَالُواطَـٰٓئِرُكُممَّعَكُمْأَئِنذُكِّرْتُمبَلْأَنتُمْقَوْمٌمُّسْرِفُونَ١٩
Kâlû tâiruküm me’aküm. ein zükkirtüm. bel entüm kavmüm müsrifûn.
Elçiler: "Uğursuzluğunuz kendinizdendir. Bu uğursuzluk size öğüt verildiği için mi? Hayır; siz, aşırı giden bir milletsiniz" demişlerdi.
وَجَآءَمِنْأَقْصَاٱلْمَدِينَةِرَجُلٌيَسْعَىٰقَالَيَـٰقَوْمِٱتَّبِعُواٱلْمُرْسَلِينَ٢٠
Vecâe min akse-lmedîneti racülüy yes’â kâle yâ kavmi-ttebi’ü-lmürselîn.
Şehrin öbür ucundan koşarak bir adam gelmiş ve şöyle demişti: "Ey Milletim! Gönderilen elçilere uyun."
ٱتَّبِعُوامَنلَّايَسْـَٔلُكُمْأَجْرًاوَهُممُّهْتَدُونَ٢١
İttebi’û mel lâ yes'elüküm ecrav vehüm mühtedûn.
"Sizden bir ücret istemeyenlere uyun, onlar doğru yoldadırlar."
وَمَالِىَلَآأَعْبُدُٱلَّذِىفَطَرَنِىوَإِلَيْهِتُرْجَعُونَ٢٢
Vemâ liye lâ a’büdü-llezî fetaranî veileyhi türce’ûn.
"Beni yaratana ne diye kulluk etmeyeyim? Siz de O'na döneceksiniz."
ءَأَتَّخِذُمِندُونِهِٓءَالِهَةًإِنيُرِدْنِٱلرَّحْمَـٰنُبِضُرٍّلَّاتُغْنِعَنِّىشَفَـٰعَتُهُمْشَيْـًٔاوَلَايُنقِذُونِ٢٣
Eettehizü min dûnihî âliheten iy yüridni-rrahmânü bidurril lâ tugni ’annî şefâ’atühüm şey'ev velâ yünkizûn.
"O'nu bırakıp da tanrılar edinir miyim? Eğer Rahman olan Allah bana bir zarar vermek isterse, o tanrıların şefaati bana fayda vermez, beni kurtaramazlar."
إِنِّىٓإِذًالَّفِىضَلَـٰلٍمُّبِينٍ٢٤
İnnî izel lefî dalâlim mübîn.
"Doğrusu o takdirde apaçık bir sapıklık içinde olurum."
إِنِّىٓءَامَنتُبِرَبِّكُمْفَٱسْمَعُونِ٢٥
İnnî âmentü birabbiküm fesme’ûn.
"Şüphesiz ben Rabbinize inandım, beni dinleyin."
قِيلَٱدْخُلِٱلْجَنَّةَقَالَيَـٰلَيْتَقَوْمِىيَعْلَمُونَ٢٦
Kîle-dhuli-lcenneh. kâle yâ leyte kavmî ya’lemûn.
Ona "Cennete gir" denince, "Keşke milletim Rabbimin beni bağışladığını ve beni ikrama mazhar olanlardan kıldığını bilseydi!" demişti.
بِمَاغَفَرَلِىرَبِّىوَجَعَلَنِىمِنَٱلْمُكْرَمِينَ٢٧
Bimâ gafera lî rabbî vece’alenî mine-lmükramîn.
Ona "Cennete gir" denince, "Keşke milletim Rabbimin beni bağışladığını ve beni ikrama mazhar olanlardan kıldığını bilseydi!" demişti.
وَمَآأَنزَلْنَاعَلَىٰقَوْمِهِمِنبَعْدِهِمِنجُندٍمِّنَٱلسَّمَآءِوَمَاكُنَّامُنزِلِينَ٢٨
Vemâ enzelnâ ’alâ kavmihî mim ba’dihî min cündim mine-ssemâi vemâ künnâ münzilîn.
Ondan sonra milleti üzerine gökten bir ordu indirmedik; zaten indirecek de değildik; sadece tek bir çığlık.. o kadar, hemen sönüp gittiler.
إِنكَانَتْإِلَّاصَيْحَةًوَٰحِدَةًفَإِذَاهُمْخَـٰمِدُونَ٢٩
İn kânet illâ sayhatev vâhideten feizâ hüm hâmidûn.
Ondan sonra milleti üzerine gökten bir ordu indirmedik; zaten indirecek de değildik; sadece tek bir çığlık.. o kadar, hemen sönüp gittiler.
يَـٰحَسْرَةًعَلَىٱلْعِبَادِمَايَأْتِيهِممِّنرَّسُولٍإِلَّاكَانُوابِهِيَسْتَهْزِءُونَ٣٠
Yâ hasraten ’ale-l’ibâd. mâ ye'tîhim mir rasûlin illâ kânû bihî yestehziûn.
Kullara yazıklar olsun! Kendilerine hangi elçi gelse, onu alaya alıyorlardı.
أَلَمْيَرَوْاكَمْأَهْلَكْنَاقَبْلَهُممِّنَٱلْقُرُونِأَنَّهُمْإِلَيْهِمْلَايَرْجِعُونَ٣١
Elem yerav kem ehleknâ kablehüm mine-lkurûni ennehüm ileyhim lâ yerci’ûn.
Kendilerinden önce nice nesilleri yok ettiğimizi, onların bir daha kendilerine dönmediklerini görmezler mi?
وَإِنكُلٌّلَّمَّاجَمِيعٌلَّدَيْنَامُحْضَرُونَ٣٢
Vein küllül lemmâ cemî’ul ledeynâ muhdarûn.
Hepsi huzurumuza getirileceklerdir.
وَءَايَةٌلَّهُمُٱلْأَرْضُٱلْمَيْتَةُأَحْيَيْنَـٰهَاوَأَخْرَجْنَامِنْهَاحَبًّافَمِنْهُيَأْكُلُونَ٣٣
Veâyetül lehümü-l'ardu-lmeyteh. ahyeynâhâ veahracnâ minhâ habben feminhü ye'külûn.
İşte onlara bir delil: Ölü yeri diriltir ve oradan taneler çıkarırız da ondan yerler.
وَجَعَلْنَافِيهَاجَنَّـٰتٍمِّننَّخِيلٍوَأَعْنَـٰبٍوَفَجَّرْنَافِيهَامِنَٱلْعُيُونِ٣٤
Vece’alnâ fîhâ cennâtim min nehîliv vea’nâbiv vefeccernâ fîhâ mine-l’uyûn.
Orada hurmalıklar ve üzüm bağları var ederiz, aralarında pınarlar fışkırtırız.
لِيَأْكُلُوامِنثَمَرِهِوَمَاعَمِلَتْهُأَيْدِيهِمْأَفَلَايَشْكُرُونَ٣٥
Liye'külû min semerihî vemâ ’amilethü eydîhim. efelâ yeşkürûn.
Onun ve elleriyle yaptıklarının ürünlerini yesinler; şükretmezler mi?
سُبْحَـٰنَٱلَّذِىخَلَقَٱلْأَزْوَٰجَكُلَّهَامِمَّاتُنبِتُٱلْأَرْضُوَمِنْأَنفُسِهِمْوَمِمَّالَايَعْلَمُونَ٣٦
Sübhâne-llezî haleka-l'ezvâce küllehâ mimmâ tümbitü-l'ardu vemin enfüsihim vemimmâ lâ ya’lemûn.
Yerin yetiştirdiklerinden, kendilerinden ve daha bilmediklerinden çift çift yaratan Allah münezzehtir.
وَءَايَةٌلَّهُمُٱلَّيْلُنَسْلَخُمِنْهُٱلنَّهَارَفَإِذَاهُممُّظْلِمُونَ٣٧
Veâyetül lehümü-lleyl. neslehu minhü-nnehâra feizâ hüm muzlimûn.
Onlara bir delil de gecedir; gündüzü ondan sıyırırız da karanlıkta kalıverirler.
وَٱلشَّمْسُتَجْرِىلِمُسْتَقَرٍّلَّهَاذَٰلِكَتَقْدِيرُٱلْعَزِيزِٱلْعَلِيمِ٣٨
Veşşemsü tecrî limüstekarril lehâ. zâlike takdîru-l’azîzi-l’alîm.
Güneş de yörüngesinde yürüyüp gitmektedir. Bu, güçlü ve bilgin olan Allah'ın kanunudur.
وَٱلْقَمَرَقَدَّرْنَـٰهُمَنَازِلَحَتَّىٰعَادَكَٱلْعُرْجُونِٱلْقَدِيمِ٣٩
Velkamera kaddernâhü menâzile hattâ ’âde kel’urcûni-lkadîm.
Ay için de sonunda kuru bir hurma dalına döneceği konaklar tayin etmişizdir.
لَاٱلشَّمْسُيَنبَغِىلَهَآأَنتُدْرِكَٱلْقَمَرَوَلَاٱلَّيْلُسَابِقُٱلنَّهَارِوَكُلٌّفِىفَلَكٍيَسْبَحُونَ٤٠
Le-şşemsü yembegî lehâ en tüdrike-lkamera vele-lleylü sâbiku-nnehâr. veküllün fî felekiy yesbehûn.
Aya erişmek güneşe düşmez. Gece de gündüzü geçemez. Her biri bir yörüngede yürürler.
وَءَايَةٌلَّهُمْأَنَّاحَمَلْنَاذُرِّيَّتَهُمْفِىٱلْفُلْكِٱلْمَشْحُونِ٤١
Veâyetül lehüm ennâ hamelnâ zürriyyetehüm fi-lfülki-lmeşhûn.
Onlara bir delil de: Soylarını dolu gemiyle taşımamız ve kendileri için bunun gibi daha nice binekler yaratmış olmamızdır.
وَخَلَقْنَالَهُممِّنمِّثْلِهِمَايَرْكَبُونَ٤٢
Vehalaknâ lehüm mim mislihî mâ yerkebûn.
Onlara bir delil de: Soylarını dolu gemiyle taşımamız ve kendileri için bunun gibi daha nice binekler yaratmış olmamızdır.
وَإِننَّشَأْنُغْرِقْهُمْفَلَاصَرِيخَلَهُمْوَلَاهُمْيُنقَذُونَ٤٣
Vein neşe' nugrikhüm felâ sarîha lehüm velâ hüm yünkazûn.
Dilesek, onları suda boğardık; ne yardımlarına koşan bulunur ve ne de kendileri kurtulabilirlerdi.
إِلَّارَحْمَةًمِّنَّاوَمَتَـٰعًاإِلَىٰحِينٍ٤٤
İllâ rahmetem minnâ vemetâ’an ilâ hîn.
Ama katımızdan bir rahmet ve bir süreye kadar geçinme olarak onları geri bıraktık.
وَإِذَاقِيلَلَهُمُٱتَّقُوامَابَيْنَأَيْدِيكُمْوَمَاخَلْفَكُمْلَعَلَّكُمْتُرْحَمُونَ٤٥
Veizâ kîle lehümü-ttekû mâ beyne eydîküm vemâ halfeküm le’alleküm türhamûn.
Onlara: "Geçmişinizden ve geleceğinizden sakının, belki acınırsınız" dendiği zaman yüz çevirirler.
وَمَاتَأْتِيهِممِّنْءَايَةٍمِّنْءَايَـٰتِرَبِّهِمْإِلَّاكَانُواعَنْهَامُعْرِضِينَ٤٦
Vemâ te'tîhim min âyetim min âyâti rabbihim illâ kânû ’anhâ mü’ridîn.
Zaten Rabbinin ayetlerinden herhangi biri kendilerine geldiğinde ondan hep yüz çeviregelmişlerdi.
وَإِذَاقِيلَلَهُمْأَنفِقُوامِمَّارَزَقَكُمُٱللَّهُقَالَٱلَّذِينَكَفَرُوالِلَّذِينَءَامَنُوٓاأَنُطْعِمُمَنلَّوْيَشَآءُٱللَّهُأَطْعَمَهُٓإِنْأَنتُمْإِلَّافِىضَلَـٰلٍمُّبِينٍ٤٧
Veizâ kîle lehüm enfikû mimmâ razekakümü-llâhü kâle-llezîne keferû lillezîne âmenû enut’imü mel lev yeşâü-llâhü at’ameh. in entüm illâ fî dalâlim mübîn.
Onlara: "Allah'ın size verdiği rızıktan sarfedin" denince inkar edenler inananlara: "Allah dileseydi doyurabileceği bir kimseyi biz mi doyuralım? Doğrusu siz apaçık bir sapıklıktasınız" derler.
وَيَقُولُونَمَتَىٰهَـٰذَاٱلْوَعْدُإِنكُنتُمْصَـٰدِقِينَ٤٨
Veyekûlûne metâ hâze-lva’dü in küntüm sâdikîn.
"Doğru sözlü iseniz bildirin bu vaad ne zamandır?" derler.
مَايَنظُرُونَإِلَّاصَيْحَةًوَٰحِدَةًتَأْخُذُهُمْوَهُمْيَخِصِّمُونَ٤٩
Mâ yenzurûne illâ sayhatev vâhideten te'huzühüm vehüm yehissimûn.
Çekişip dururlarken kendilerini yakalayacak bir tek çığlığı beklerler.
فَلَايَسْتَطِيعُونَتَوْصِيَةًوَلَآإِلَىٰٓأَهْلِهِمْيَرْجِعُونَ٥٠
Felâ yestetî’ûne tevsiyetev velâ ilâ ehlihim yerci’ûn.
O zaman, artık ne vasiyet edebilirler ne de ailelerine dönebilirler.
وَنُفِخَفِىٱلصُّورِفَإِذَاهُممِّنَٱلْأَجْدَاثِإِلَىٰرَبِّهِمْيَنسِلُونَ٥١
Venüfiha fi-ssûri feizâ hüm mine-l'ecdâsi ilâ rabbihim yensilûn.
Sura üflenince, kabirlerinden Rablerine koşarak çıkarlar.
قَالُوايَـٰوَيْلَنَامَنبَعَثَنَامِنمَّرْقَدِنَاهَـٰذَامَاوَعَدَٱلرَّحْمَـٰنُوَصَدَقَٱلْمُرْسَلُونَ٥٢
Kâlû yâ veylenâ mem be’asenâ mim merkadinâ. hâzâ mâ ve’ade-rrahmânü vesadeka-lmürselûn.
"Vah halimize! Yattığımız yerden bizi kim kaldırdı?" derler. Onlara: "İşte Rahman olan Allah'ın vadettiği budur, peygamberler doğru söylemişlerdi" denir.
إِنكَانَتْإِلَّاصَيْحَةًوَٰحِدَةًفَإِذَاهُمْجَمِيعٌلَّدَيْنَامُحْضَرُونَ٥٣
İn kânet illâ sayhatev vâhideten feizâ hüm cemî’ul ledeynâ muhdarûn.
Tek bir çığlık kopar, hepsi, hemen huzurumuza getirilmiş olur.
فَٱلْيَوْمَلَاتُظْلَمُنَفْسٌشَيْـًٔاوَلَاتُجْزَوْنَإِلَّامَاكُنتُمْتَعْمَلُونَ٥٤
Felyevme lâ tuzlemü nefsün şey'ev velâ tüczevne illâ mâ küntüm ta’melûn.
Artık bugün kimseye hiçbir haksızlıkta bulunulmaz. İşlediklerinizden başkasıyla karşılık görmezsiniz.
إِنَّأَصْحَـٰبَٱلْجَنَّةِٱلْيَوْمَفِىشُغُلٍفَـٰكِهُونَ٥٥
İnne ashâbe-lcennehi-lyevme fî şügulin fâkihûn.
Doğrusu bugün, cennetlikler eğlenceyle meşguldürler.
هُمْوَأَزْوَٰجُهُمْفِىظِلَـٰلٍعَلَىٱلْأَرَآئِكِمُتَّكِـُٔونَ٥٦
Hüm veezvâcühüm fî zilâlin ’ale-l'erâiki müttekiûn.
Onlar ve eşleri gölgeliklerde, tahtlar üzerine yaslanmışlardır.
لَهُمْفِيهَافَـٰكِهَةٌوَلَهُممَّايَدَّعُونَ٥٧
Lehüm fîhâ fâkihetüv velehüm mâ yedde’ûn.
Orada meyveler ve her istedikleri onlarındır.
سَلَـٰمٌقَوْلًامِّنرَّبٍّرَّحِيمٍ٥٨
Selâmün kavlem mir rabbir rahîm.
Merhametli olan Rab katından onlara selam vardır.
وَٱمْتَـٰزُواٱلْيَوْمَأَيُّهَاٱلْمُجْرِمُونَ٥٩
Vemtâzü-lyevme eyyühe-lmücrimûn.
Allah şöyle buyurur: Ey suçlular! Bugün müminlerden ayrılın. Ey insanoğulları! Ben size, şeytana tapmayın, o sizin için apaçık bir düşmandır, Bana kulluk edin, bu doğru yoldur, diye bildirmedim mi?
أَلَمْأَعْهَدْإِلَيْكُمْيَـٰبَنِىٓءَادَمَأَنلَّاتَعْبُدُواٱلشَّيْطَـٰنَإِنَّهُلَكُمْعَدُوٌّمُّبِينٌ٦٠
Elem a’hed ileyküm yâ benî âdeme el lâ ta’büdü-şşeytân. innehû leküm ’adüvvüm mübîn.
Allah şöyle buyurur: Ey suçlular! Bugün müminlerden ayrılın. Ey insanoğulları! Ben size, şeytana tapmayın, o sizin için apaçık bir düşmandır, Bana kulluk edin, bu doğru yoldur, diye bildirmedim mi?
وَأَنِٱعْبُدُونِىهَـٰذَاصِرَٰطٌمُّسْتَقِيمٌ٦١
Veeni-’büdûnî. hâzâ sirâtum müstekîm.
Allah şöyle buyurur: Ey suçlular! Bugün müminlerden ayrılın. Ey insanoğulları! Ben size, şeytana tapmayın, o sizin için apaçık bir düşmandır, Bana kulluk edin, bu doğru yoldur, diye bildirmedim mi?
وَلَقَدْأَضَلَّمِنكُمْجِبِلًّاكَثِيرًاأَفَلَمْتَكُونُواتَعْقِلُونَ٦٢
Velekad edalle minküm cibillen kesîrâ. efelem tekûnû ta’kilûn.
And olsun ki, o sizden nice nesilleri saptırmıştı, akletmez miydiniz?
هَـٰذِهِجَهَنَّمُٱلَّتِىكُنتُمْتُوعَدُونَ٦٣
Hâzihî cehennemü-lletî küntüm tû’adûn.
İşte bu, size söz verilen cehennemdir.
ٱصْلَوْهَاٱلْيَوْمَبِمَاكُنتُمْتَكْفُرُونَ٦٤
İslevhe-lyevme bimâ küntüm tekfürûn.
Bugün, inkarcılığınıza karşılık oraya girin.
ٱلْيَوْمَنَخْتِمُعَلَىٰٓأَفْوَٰهِهِمْوَتُكَلِّمُنَآأَيْدِيهِمْوَتَشْهَدُأَرْجُلُهُمبِمَاكَانُوايَكْسِبُونَ٦٥
Elyevme nahtimü ’alâ efvâhihim vetükellimünâ eydîhim veteşhedü ercülühüm bimâ kânû yeksibûn.
İşte o gün ağızlarını mühürleriz, Bizimle elleri konuşur, ayakları da yaptıklarına şahidlik eder.
وَلَوْنَشَآءُلَطَمَسْنَاعَلَىٰٓأَعْيُنِهِمْفَٱسْتَبَقُواٱلصِّرَٰطَفَأَنَّىٰيُبْصِرُونَ٦٦
Velev neşâü letamesnâ ’alâ a’yünihim festebeku-ssirâta feennâ yübsirûn.
Dilesek, gözlerini kör ederdik de yol bulmağa çalışırlardı. Nasıl görebilirlerdi?
وَلَوْنَشَآءُلَمَسَخْنَـٰهُمْعَلَىٰمَكَانَتِهِمْفَمَاٱسْتَطَـٰعُوامُضِيًّاوَلَايَرْجِعُونَ٦٧
Velev neşâü lemesahnâhüm ’alâ mekânetihim feme-stetâ’û müdiyyev velâ yerci’ûn.
Dilesek, onları oldukları yerde dondururduk da, ne ileri gidebilirler ve ne de geri dönebilirlerdi.
وَمَننُّعَمِّرْهُنُنَكِّسْهُفِىٱلْخَلْقِأَفَلَايَعْقِلُونَ٦٨
Vemen nü’ammirhü nünekkishü fi-lhalk. efelâ ya’kilûn.
Uzun ömürlü yaptığımızın hilkatini tersine çevirmişizdir. Akletmezler mi?
وَمَاعَلَّمْنَـٰهُٱلشِّعْرَوَمَايَنبَغِىلَهُٓإِنْهُوَإِلَّاذِكْرٌوَقُرْءَانٌمُّبِينٌ٦٩
Vemâ ’allemnâhü-şşi’ra vemâ yembegî leh. in hüve illâ zikruv vekur'ânüm mübîn.
Biz ona şiir öğretmedik, zaten ona gerekmezdi. Bu bir öğüt ve apaçık Kuran'dır.
لِّيُنذِرَمَنكَانَحَيًّاوَيَحِقَّٱلْقَوْلُعَلَىٱلْكَـٰفِرِينَ٧٠
Liyünzira men kâne hayyev veyehikka-lkavlü ’ale-lkâfirîn.
Diri olan kimseyi uyarsın ve verilen söz de inkarcıların aleyhine çıksın.
أَوَلَمْيَرَوْاأَنَّاخَلَقْنَالَهُممِّمَّاعَمِلَتْأَيْدِينَآأَنْعَـٰمًافَهُمْلَهَامَـٰلِكُونَ٧١
Evelem yerav ennâ halaknâ lehüm mimmâ ’amilet eydînâ en’âmen fehüm lehâ mâlikûn.
Kudretimizle kendileri için hayvanlar yarattığımızı görmezler mi? Onlara sahip olmaktadırlar.
وَذَلَّلْنَـٰهَالَهُمْفَمِنْهَارَكُوبُهُمْوَمِنْهَايَأْكُلُونَ٧٢
Vezellelnâhâ lehüm feminhâ rakûbühüm veminhâ ye'külûn.
Onları kendilerinin buyruğuna verdik; bindikleri de, etini yedikleri de vardır.
وَلَهُمْفِيهَامَنَـٰفِعُوَمَشَارِبُأَفَلَايَشْكُرُونَ٧٣
Velehüm fîhâ menâfi’u vemeşârib. efelâ yeşkürûn.
Onlarda daha nice faydalar, içecekler vardır; şükretmezler mi?
وَٱتَّخَذُوامِندُونِٱللَّهِءَالِهَةًلَّعَلَّهُمْيُنصَرُونَ٧٤
Vettehazû min dûni-llâhi âlihetel le’allehüm yünsarûn.
Allah'ı bırakıp da, kendilerine yardımı dokunur diye, başka tanrılar edindiler.
لَايَسْتَطِيعُونَنَصْرَهُمْوَهُمْلَهُمْجُندٌمُّحْضَرُونَ٧٥
Lâ yestetî’ûne nasrahüm vehüm lehüm cündüm muhdarûn.
Oysa onlar yardım edemezler, ancak kendileri o tanrılara koruyuculuk için nöbet beklerler.
فَلَايَحْزُنكَقَوْلُهُمْإِنَّانَعْلَمُمَايُسِرُّونَوَمَايُعْلِنُونَ٧٦
Felâ yahzünke kavlühüm. innâ na’lemü mâ yüsirrûne vemâ yü’linûn.
Bunların sözü seni üzmesin. Biz onların gizlediklerini de, açığa vurduklarını da şüphesiz biliriz.
أَوَلَمْيَرَٱلْإِنسَـٰنُأَنَّاخَلَقْنَـٰهُمِننُّطْفَةٍفَإِذَاهُوَخَصِيمٌمُّبِينٌ٧٧
Evelem yera-l'insânü ennâ halaknâhü min nutfetin feizâ hüve hasîmüm mübîn.
İnsan kendisini bir nutfeden yarattığımızı görmez mi ki hemen apaçık bir hasım kesilir ve kendi yaratılışını unutur da; "Çürümüş kemikleri kim yaratacak" diyerek, Bize misal vermeye kalkar?
وَضَرَبَلَنَامَثَلًاوَنَسِىَخَلْقَهُقَالَمَنيُحْىِٱلْعِظَـٰمَوَهِىَرَمِيمٌ٧٨
Vedarabe lenâ meselev venesiye halkah. kâle mey yuhyi-l’izâme vehiye ramîm.
İnsan kendisini bir nutfeden yarattığımızı görmez mi ki hemen apaçık bir hasım kesilir ve kendi yaratılışını unutur da; "Çürümüş kemikleri kim yaratacak" diyerek, Bize misal vermeye kalkar?
قُلْيُحْيِيهَاٱلَّذِىٓأَنشَأَهَآأَوَّلَمَرَّةٍوَهُوَبِكُلِّخَلْقٍعَلِيمٌ٧٩
Kul yuhyîhe-llezî enşeehâ evvele merrah. vehüve bikülli halkin ’alîm.
De ki: "Onları ilk defa yaratan diriltecektir. O, her türlü yaratmayı bilendir."
ٱلَّذِىجَعَلَلَكُممِّنَٱلشَّجَرِٱلْأَخْضَرِنَارًافَإِذَآأَنتُممِّنْهُتُوقِدُونَ٨٠
Ellezî ce’ale leküm mine-şşeceri-l'ahdari nâran feizâ entüm minhü tûkidûn.
Yaş ağaçtan size ateş çıkarandır. Ondan ateş yakarsınız.
أَوَلَيْسَٱلَّذِىخَلَقَٱلسَّمَـٰوَٰتِوَٱلْأَرْضَبِقَـٰدِرٍعَلَىٰٓأَنيَخْلُقَمِثْلَهُمبَلَىٰوَهُوَٱلْخَلَّـٰقُٱلْعَلِيمُ٨١
Eveleyse-llezî haleka-ssemâvâti vel'arda bikâdirin ’alâ ey yahlüka mislehüm. belâ vehüve-lhallâku-l’alîm.
Gökleri ve yeri yaratan, kendilerinin benzerini yaratmaya kadir olmaz mı? Elbette olur; çünkü O, yaratan ve bilendir.
إِنَّمَآأَمْرُهُٓإِذَآأَرَادَشَيْـًٔاأَنيَقُولَلَهُكُنفَيَكُونُ٨٢
İnnemâ emruhû izâ erâde şey'en ey yekûle lehû kün feyekûn.
Bir şeyi dilediği zaman, O'nun buyruğu sadece, o şeye "Ol" demektir, hemen olur.
فَسُبْحَـٰنَٱلَّذِىبِيَدِهِمَلَكُوتُكُلِّشَىْءٍوَإِلَيْهِتُرْجَعُونَ٨٣
Fesübhâne-llezî biyedihî melekûtü külli şey'iv veileyhi türce’ûn.
Her şeyin hükümranlığı elinde olan ve sizin de kendisine döneceğiniz Allah münezzehtir.
